After Ski, No livnar det i lundar

Så er det tid for siste After Ski Påsken 2010. Jeg synes det har vært en morsom after ski å være med på, og helt uten "bivirkninger" :-) I går kveld så satt jeg og leste blant annet No Livnar det i Lundar, og jeg kjente vårfølelsen komme. Sammen med Dølavise (Flaumen Går), så tror jeg det er de to mest vårsterke visene jeg kjenner. Dølavise leder kanskje med et hestehode, bare fordi jeg etter snart to tiår som folkedanser, har danset den med Leikarringen 17. mai både en og to ganger på strekningen Egertorvet - Slottsplassen før Barentoget kommer.

Vårsalme [No livnar det i lundar (1875)] Salme. 1924 Av Elias Blix

(bildet ble tatt på i en hage på Trengereid i går, og jeg fikk det på  MMS)

No livnar det i lundar, no lauvast det i lid,

den heile skapning stundar no fram til sumars tid.

Det er vel fagre stunder når våren kjem her nord,

og atter som eit under nytt liv av daude gror.

Guds kyrkja lysa skulde som høgt på berg ein stad,

med sumar utan kulde og utan solarglad.

Guds ord vel alltid lyser, den sol gjeng aldri ned:

det hus som Anden hyser, ligg stødt i ljos og fred.

Men stundom kom då kulde på Herrens kyrkjemark:

det var som Gud seg dulde, og burte var Guds ark.

Det var dei myrke dagar, Guds ord var fåhøyrd segn;

og hjarta frys og klagar, det saknar sol og regn.

So sende Gud sin Ande som dogg på turre jord;

då vakna liv i lande, då grøddest vent Guds ord.

Då er det sæle tider for Kristi kyrkjegrunn;

då lauvast det i lider, då livnar det i lund.

Då ljosnar det i landet frå fjell og ned til fjord;

då losnar tungebandet, då kved Guds folk i kor.

Då skin det yver strender som sol ein sumarkveld:

då gløder kring i grender ein heilag altar-eld.

Du vår med ljose dagar, med lengting, liv og song!

Du spår at Gud oss lagar ein betre vår ein gong,

då me med vigsla tunga, med kjærleik heil og klår,

alt utan brest og sprunga skal lova Herren vår.

Dølavise (Flaumen går) Song. 1906 Av Ivar Mortensson-Egnund (har plukket ut de versene Leikarringen i BUL Oslo pleier å bruke)

(bildet tok jeg for en uke eller to siden på vei hjem fra jobb, med snøslapsflom rundt støvlene)

Flaumen går, i Noreg er vår,

bjørka sprett i dalom.

Dølakar, traust og hard

rydjer ferdregard.

Sjå kor det losnar i alle liom,

skreda fer etter bergesidom.

Flaumen går, i Noreg er vår,

og dølan' er det som rår.

Frå fjellet rinn ein bekk så linn

mellom stuv og steinar.

Av bekker små det vert ei å,

fagrast du skal sjå.

Høyr kor det i vatnet susar,

høyr kor det i fossen brusar!

Flaumen går, i Noreg er vår,

og dølan' er det som rår.

Lita å, kan du forstå

kor ho fekk slikt mæle?

Bekk som rann er vaksen mann.

Stans han, om du kan.

Ingen mann kan straumen vende.

Tømmer og hus det set han på ende.

Flaumen går, i Noreg er vår,

og dølan' er det som rår.

Harald verk, fjellbonde sterk

gjer no andre gongen.

Gamalt grjot av kjemperot

endå hev manndom og mot.

Kome alle, ver med på ferda,

så skal det spørjast i vide verda,

at Noregs mann gjekk på og vann

atter sitt eige land.

Har du lyst til å lese flere vårlige innlegg, så ta turen til Petunia :-) PS: og takk for samværet til dere som har vært innom og til dere som jeg har besøkt :-) Håper vi møtes igjen!